Sen ,Bu Sevgiyi Kaldırabilir Misin…?
Gel desem sana…
hiçbir şey sorma,hiçbir şey konuşma,sadece gel..
gelirmisin?????
hadi desem yada..
hiç birşey sormadan yine benimle yürür müsün sonu belirsiz…??
bakmasan, görmesen ,duymasan beni günlerce..aylarca belki..
yine beni severmisin??
gözden ırak olan gönülden de uzak olurmuş derler ya…
yanımda olup uzak olanlardansan,uzakta olup içimde olmayı becerebilirmisin..
aylar sonra,yıllar belki..
‘’seni sevdim .. senden gelen iyi -kötü herşeyi sevdim .ve hep seveceğim ‘
diyebilirmisin??
yanımda otururken bile zaman zaman deli gibi özleyebilir misin??
her ayrılışımızda sabaha,bir daha görmeme korkusuyla delirir misin
her gelen telefonda’ben diye irkilir misin sebepsiz??
beni her dakikana taşıyıp yaşamayı becerebilir misin??
beni,ben gibi sevebilirmisin..?
delirsem bi gün..’ CANIMMMM diye sarılabilir misin….?
kapris yapmak istesem ..yapsam hattaa şımarıp,kalabalıklarda elimi tutabilir misin…?
hayat birgün bana oynarsa,maskeleri yırtıp her yerimde yine beni görebilirmisin..??
ne şart ne konum olursa olsun,gözbebeklerimin hep aynı bakacağını bilebilir misin..?
yada ben hayatla oynamaya kalkarsam birgün nefesimden sıkılıp
ölsem birgün,yaşadığın her gün için benimle,’bir saniye için bile pişman degilim ‘
diyebilirmisin…?
sevgilim ol diyosun bana…..
sen ,bu sevgiyi kaldırabilirmisin…..?
Kategori: Kategorilenmemiş — by shirineselimi @ 10:53 am
Tüm yaşanmışlıkları
Unutturur mu zaman…
Mutluluğumu geri verebilir mi?
Seninle dolu gecelerimi
Aradığın zamanlarda …
Yüzümde beliren gülümsemeyi
Söyle geri getirebilir mi?
Yaşanmaz kılar mı ayrılığı…
Yine hissedermiyim
Güven veren sıcaklığını…
Unutturabilir mi Camdan kırıkları…
Unutmadım ben hala
Son bakışını…
Gözlerimi senden kaçırışımı…
Çaresizce gidişimi…
ßen giderken senin yiti$ini..
Unutmadım…
ßeyaz bir güldüm
Senin ellerinde…
Canını acıttım…
Acıdım…
Öylece bir köşede kalakaldım…
Sensiz bende kanadim…
Hani Rüzgar değse kirpiğime
Kan damlardı baktığın yere…
Kirpiğime ayrılık değdi…
Gelsene…
Hani gelmediğin gün ölürdün…
Bak sen gelmedin ben öldüm…
Iyi kalpli, yalniz bir adam, bir gün bir koza bulur. Kozanin icinde kücük
bir tirtil vardir. Adam çok sever bu tirtili, onunla tüm yalnizligini, tüm
sevgisini paylasir.Gel zaman git zaman tirtil büyür, güzel bir kelebek olur. Adam, kelebegine
hayran… birakamaz bir türlü… Aslinda kelebegin aklinda daglar, kirlar,
çiçekler vardir da; kiyamaz bir türlü adama ve sevgisine, yalniz birakamaz
onu… Üç günlük ömrünü sevildigi ve sevdigi yerde geçirmeye hazirdir…
Ama adam bilir ki; “Sevmek bazen vazgeçmeyi de bilmektir” … Kelebegine
son kez bakar ve onu saliverir özgürlügüne, kirlarina, çiçeklerine
dogru…
Kelebek mutlu olmasina mutlu olur ama hiç bir meltem, hiç bir çiçek
yapragi adamin avucunun sicakligini andirmaz… Aklinda adam, o çiçek
senin bu çiçek benim dolasir saatlerce… Adam bir kelebege sevdali, bakip
durur bosluguna. Kelebekse hala konacak sicak bir avuç aramakta…
Böylece kelebek sunu anlar: BAZEN AIT OLDUGUMUZ YER ORASIDIR; SICAK BIR
AVUCTUR BILIRIZ AMA O YERIN BIZE AIT OLMA IHTIMALI BIR HIÇTIR …
Böylece adam sunu anlar: HIÇ BIR SEVDAYI YALNIZCA SEVGIYLE YASATAMAZSINIZ
…
O günden sonra kelebek, adama duydugu özlemi gömecek bir dag aramaya
baslar, ama gücü tükenene dek arayis da bulamayinca anlar ki; HIÇ BIR DAG
BIR ÖZLEMI GÖMEBILECEGINIZ KADAR BÜYÜK DEGILDIR …
Adamsa sevdasini koyar simsicak avuçlarina; kelebegin yerine…
Sevgili dostum; Herkes bir seyler yasar; iyi ya da kötü, dogru ya da
yanlis… Yasadiklarindan bir çikarim yaparak hayatina bir yol verir; ayni
zamanda düsüncelerine de…
Birak SEVGI seni bulsun…
